Lang leve nachtwerk…

Afgelopen nacht om half zes heb ik de complete versie van mijn Ceremonie voor fluitkwartet opgestuurd naar de avontuurlijke dames die het gaan spelen. En zo gaat het soms: delen 2 en 4 van het stuk heb ik in hun geheel gisteren (zondag 1 december) geschreven, en precies drie weken geleden keerde ik terug uit Arnhem van hun repetitie vandaan met een definitief plan van de structuur van het stuk, gesterkt door het feit dat ze ook mijn eerste poging, waar ik, gebaseerd op de geluidsweergave van mijn computer, weinig vertrouwen in had, zo menselijk en organisch speelden dat ik besloot het toch in het geheel te verwerken.

En zo gaat het eigenlijk altijd met mijn klussen: weken, zo niet maanden van planning, proberen, falen, vastzitten, tot er opeens (en vaak midden in de nacht) een doorbraak plaatsvindt. Een doorbraak, die zich volgens mij goed laat illustreren met de bijgevoegde afbeelding: het einde van het vierde deel van de Ceremonie. Hier had ik overdag niet op kunnen komen…

(Om deze reden heb ik ook besloten mijn volgende stuk Serenade voor het einde van de nacht te noemen; ik vind het altijd een magisch moment, wanneer de vogels weer beginnen maar de rest van de wereld nog slaapt, en ik weet, dat er die nacht iets bijzonders is gebeurd.)

Volgende stap is uiteraard wachten op het oordeel van de spelers, en, misschien nog wel belangrijker, een premièredatum, die uiteraard, wanneer bekend, op deze site zal verschijnen.

fff cataclismico

In ander nieuws: de pagina Links is nu ook gevuld met—u raadt het al—links naar een aantal mensen en instellingen met wie ik, als muziekschrijver en als persoon, te maken heb.