De muziekschrijver als muziekstudent, Part the Second

Componistje, door Franke Margrete

Componistje, door Franke Margrete

Integriteit. Een duur woord voor een simpel begrip: dingen doen waar je je niet voor hoeft te schamen of verontschuldigen. Een begrip waar ik de laatste tijd veel over heb nagedacht: hoe, namelijk, moet ik mijn opleiding tot klassiek componist (wat dat anno 2016 ook moge betekenen) verenigen met alle nevenactiviteiten, waarvan deze site ook getuige is?

(in ander nieuws zijn alle pagina’s weer up to date; Composities, Arrangementen)

De afgelopen tijd ben ik enkele malen terechtgewezen door mijn docenten op het conservatorium, dat mijn prioriteiten scheefgegroeid zijn—te veel tijd gaat op aan arrangeren, transcriberen, spelen, ten koste van het componeren van nieuw werk. En inderdaad, op ieder individueel moment is de keuze snel gemaakt. Op ieder moment zijn er wedijverende deadlines, en meestal zijn de arrangeer- of transcriptieopdrachten meer straightforward dan de composities, heb ik er minder opwarmtijd voor nodig en betalen ze ook nog eens beter. Voor opdrachtgevers is het namelijk ook, zo blijkt, eenvoudiger om in te zien dat het hier gaat om daadwerkelijk werk, in plaats van een “creatieve roeping” die uit mezelf komt, waar ik plezier aan beleef en die (om die reden) verder niets zou hoeven opbrengen.

Behalve dit onderscheid echter vind ik al mijn activiteiten even belangrijk en even nuttig voor mijn ontwikkeling als muziekschrijver. Het is niet alsof ik muziektijd opoffer voor een kantoorbaan of vergelijkbare non-artistieke zijsporen. En hier komt de term integriteit weer bovendrijven: ik wil me niet hoeven verontschuldigen voor de dingen die ik maak, hoeveel “artistieke waarde” ze ook al dan niet hebben. Ik schep evenveel voldoening uit het schrijven van een abstract, atonaal strijkkwartet als uit het maken van cheesy-maar-effectieve strijkerspartijen bij een jazznummer. Beiden hebben evenveel profijt bij vakmanschap en een gezonde werkinstelling. Het Romantische idee van de Kunstenaar als onbegrepen, geïsoleerd genie is wat mij betreft, als het ooit al relevant was, compleet achterhaald. Anno 2016 zijn zowat alle grenzen tussen artistieke disciplines zover vervaagd dat het nauwelijks meer aan de orde lijkt om er aparte opleidingen aan te verbinden. Horizontaliteit versus verticaliteit, diversifiëring, noem maar op.

Ondanks dit alles moet ik, aan de vooravond van mijn derde jaar als student Klassieke Compositie, blijven nadenken over prioriteiten. De planning loopt alweer vrolijk vol (nadere aankondigingen zullen uiteraard hier volgen) terwijl het schooljaar nog niet eens is begonnen. Leuk en aardig, maar laat ik niet vergeten wat ik ook alweer studeerde, en me daar vooral niet voor verontschuldigen.